Blogia
obichodocuruto

TURQUIA ESTA CHEA DE TURCOS!!!!

Alo me embarquei outra vez nunha aventura rumbo o pais da media lua. Comezamos co tren en Bucarest e 18 horas de viaxe para chegar a Istanbul (non Costantinopla). Despois de media hora apareceron os revisores, ticaron os biletes e logo veu un senhor a ponherno-las mantas, almofadas e sabas nun monton, poruqe iamos en vagon de dormir (vaia nivel...pero case me mato cun frenazo do tren por ir na liteira de arriba). Despois preguntounos pola reserva, que non tinhamos porque na estacion dixerannos que xa non se compraba ali, que se pagaba (5 euros) o revisor turco (que era este senhor) no vagon. Pero o gracioso chegou cando lle pedimos un ticket, unha factura ou algo que nos demostrase que lle pagaramos, e a parte de que non nos queria dar nada agarrouse un rebote tremendo, poruqe ofenderamo-lo seu orgullo (todo isto traducido por unha rumana que andaba por ali, porqu eo home so falaba turco) asi que agarrou toda a roupa da cama e largouse dicindo que nos ia botar do tren. A senhora que nos facia de traductora dixo que non habia problema, que ela tamen pagara e non lle deran nada, que era normal...NO PAPER NO MONEY!! O malo era que dous estabamos a favor de non pagarlle e agarrarnos o asento se nos tentaba botar e os outros dous non, asi que pola sua seguridade, alo fumos a pagarlle, pero o home tinha moito orgullo e oi ofendido estaba, porque nin cartos quewria desta, so queria botarnos!! Cajonacona que o botou...pero os dous a favor de pagarlle foron suplicarlle (os dous en contra quedamonos comendo pipas) e o final aceptou e veu todo sorrinte a darno-lo que nos quitara, falando con nos por medio da traductora todo amable...asin te pilles hongos en la pilila, cabron!!
Despois de tropecentas horas de viaxe, na madrugada despertaronnos porque habia que baixar na fronteira para paga-lo visado (10 euros por 3 meses en Turquia sen dereito a traballar, yuju!), alo fumos coa leganha posta e despois de que unha vella rumana se me intentara colar, a agardar outra cola para a estampinha. Logo volta para a liteira ata que amanecimos en Istanbul. Ali fumos tomarnos un desayuna nunha terraza, onde como eramos un rapaz e tres rapazas todolos turcos andaban coa conhita do sultan e o harem. En fins...Collimos un ferry para atravesa-lo Estreito do Bosforo (se nonme engano, inda que o meu culto tio licenciado en Jografiaistoria podera corroboralo ou non),mareandome, por suposto, e despois de ir a outra estacion de trena face-la reserva, puxemonos a patear un pouco polo porto e logo polas ruas pequeninhas de ali preto. Inda que como iamos cos peazo de mochilons pois non andivemos moito e case que nos quedamos un bo cacho nunha terracinha xogando os dados, total, iamos voltar a Istanbul a pasar unhas dias despois do recorrido turco que tinhamos planeado.
Cando o reloxo marcou a hora, arrancamos cara a estacion, aprovisionamonos nas tendinhas con comida e preparamonos para viaxar outra noite enteira no tren, pero sendo catro e con tres reservas (que non habia mais), ou sexa, tres asentos. Confiabamos en que quedara alun asento libre para que alguen aposentara o seu cu...pero non, foron aposentados tres en dous asentos e o afortunado sultan noutro (porque estaba enferminho, que se non...). Foi un dos peores trens da minha vida...estaba novinho e o banho era maravilloso, pero non podia durmir!! E pasoume unha cousa curiosa: fun o banho a facer pipi, logo popo, lava-las mans e a cara; e claro, debin de tardar moito, porque cando sain un dos revisores non dixome algo en turco e eu non entendin nin papa, asi llo dixen e cando viu que era estranxeira, riuse, dixo outra cousa en turco sinalando dentro do banho e enton toda a xente que estaba ali no descansinho esperando para baixar na seguinte estacion comezou a mondarse da risa!! Eu largueime de ali de color tomate...que gracia, oyes, Paco!!
Despois de sentarme e non durmir, fixemono-la picha un lio no medio da noite porque nos dixeran a hora e onde tinhamos que cambiar para coller un bus (precio incluido na reserva do bilete, que mais adiante veriamos que non facia falta, cartos tirados gracias a un ventanillista de estacion gilipollas), pero a hora adecuada o nome da estacion non era o mesmo, preguntamoslle a uns rapaces que andaban por ali na estacion e dixeronnos que os seguiramos, pero cando iamos andando un revisor preguntounos dende o tren: "Isparta?". Si! Pos que iamos mal, mandounos para a via do lado, onde habia xente montando noutro tren, os rapaces nhordos de antes seguiannos e alo nos metimos, a ver se chegabamos a Isparta ou a Madagascar. Un tren onde puiden durmir, un tren coma os de Rumania...que mal acostumbrada estou!
O final si que chegamos a Isparta, e na estacion outra vez la picha un lio, porque queriamos ir a Baslar, e o home dicianos que as dez habia un tren (todo esto por senhas, que se ingles nin papa), pero non habia nada nos horarios, asi que tiramos de mapa e asi nos dixeron que de tren nada, nin preto nin lonxe, bus e a mamala. Pois ande ta la estacion, matarilerilerile? Nos dixeron que foramos en taxi, pero cando lles dixemos que non, que nos explicaran onde estaba, que non tinhamos cartos, un deles dixonos que o seguiramos, levounos pola estrada ata un cruce principal e ali explicounos, pero despois pensouno mellor e parou a un coche para que nos levara. E asi foi, deixounos na estacion e sen cobrarnos nada. So as gracias. Ali compramo-lo bilete de bus para Antalya elogo unha horinha tomando un te mentras Lorenzo nos quentaba.
Montamos no bus e vaia nivel de bus!! Coma un avion, con azafaifo que che daba te ou cafe ou cocacola e pastinha, e logo caramelinhos e toallinhas para limpa-las mans...e as vistas preciosas, xa que estabamos atravesando pola montanha. Despois dun par de horas chegamos a cidade, e na estacion preguntamos onde carallo quedaba Baslar e de que non o souberan apareceu un home que si que o sabia, conductor de maxitaxi, pero que nos levaba a un pobo preto e que despois tinhamos outro maxitaxi que nos levaba ali. Fiamonos del e mal que fixemos, xa que se colleramos a segunda opcion que tinhamos, de ir a Ibradi houberamos chegado antes e mais directo...pero como el saia inmediatamente e a outra opcion facianos agardar duas horas e queriamos chegar ese dia a Baslar, xa que ali tinhamos mais amigos, e unha das rapazas ali estaba de cumple ese dia e queriamos felicitala. Que claro, entre tanto lio de cidades case se me esquece explica-lo destino e o por que:iamos a un encontro hippie chamado Rainbow a oito quilometros da susodicha Baslar. Pois retomando, alo fumos con este home para Akseki, onde non habia outro maxitaxi inmediatamente, nin sequera sabiamos cando, porque nos estiveron puteando de mala maneira durante tres horas dicindonos distintas horas, prezos... e mentras quixeronse facer mozos de duas das rapazas, a xente se nos quedaba mirando de pe na calle comendo pipas (como se foramo-lo cine!!), nos invitaron a un te, compramos comida, conhecimos a uns hippies que iban o Rainbow (e menos mal, porque so o conductor cabron nos dixo que sabia dese festival, o resto dos turcos os que lles preguntamos non sabian nada). Un que era rumano e estivemos falando con el en rumano e un vello que era todo un personaxe: vestido de branco, con pelo largo e branco, un turbante branco e unha barba branca e longa, cun caxato e unhas gafas sen patillas colgadas do pescozo e coa sua muller hippie de rastas grises. Nos confirmaron como ir e nos ofreceron o unico sitio que tinhan no coche, pero preferimos estar todos xuntos. Inda que case nos voltamos tolos nese pobo, chegamos a pensar que era coma estas peliculas de serie B cun pobo de tolos que non deixan marchar os extranxeiros recen chegados...pero o final largamos a Ibradi nun maxitaxi petado de xente e con unha canadiana que chegou o pobo e ia caminho do Rainbow, outra mais para o harem! E en Ibradi comezou o noso caminho para comer flores cos hippies....
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres.

0 comentarios

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres